Star Cowboy z Mount Wilson

Star Cowboy z Mount Wilson

Witalij Matsarsky
"Opcja Trójcy" №23 (217), 15 listopada 2016 r

Witalij Matsarsky

W historii nauki jest wielu niedocenianych bohaterów, którzy, mając tak wiele, pozostali w cieniu znanych współczesnych. W najlepszym razie są one wymienione w przypisach artykułów naukowych. Jednym z nich był Milton La Salle Humason (1891-1972).

Nie wiadomo, kim byłby Milt (jak nazywali go jego przyjaciele), gdyby jego dość zamożni rodzice nie zdecydowali się na przeprowadzkę ze śnieżnej Minnesoty do słonecznej Kalifornii. Tam kupili duży dom i solidny kawałek ziemi, całkiem blisko masywu San Gabriel na południowy wschód od Los Angeles. Góry (choć niezbyt wysokie) po równinach Minnesoty wywarły silne wrażenie na młodym Milcie. Szczególną uwagę przyciągnął Mount Wilson, na szczycie którego (1742 m npm) na początku XX wieku zaczęto budować obserwatorium badające Słońce. Później zdecydowali się zainstalować największy na świecie teleskop odblaskowy z lustrem o średnicy 100 cali (2,5 m).

Milton Humason. Obserwatoria Biblioteki Carnegie

W szkole Milton nie studiował genialnie, ale bez żadnych specjalnych problemów, a zatem jego rodzice byli zaskoczeni, kiedy w wieku 15 lat oświadczył, że opuszcza szkołę i udał się do pracy jako korytarz w hotelu dla personelu i gości obserwatorium Mount Wilson.Rodzice oczywiście próbowali przekonać go, jak ważne jest uzyskanie przyzwoitego wykształcenia, ale w końcu się poddali. Niech zrobi, co chce, daj mu rok, a potem, jak widzisz, opamięta się i wróci do szkoły. Ale młody poszukiwacz przygód nie chciał spędzać lat nad podręcznikami, żeby później, jak ojciec, handlować papierami wartościowymi i nieruchomościami.

Milt lubił pracować w hotelu, był zawsze gotowy do pomocy – malował, naprawiał, czyścił śnieg, czyścił, zamiatał, ale marzył o zostaniu kierowcą mułów. Była to szczególna kasta szanowanych i niezastąpionych ludzi – tylko oni mogli dostarczać ładunki do budowanego obserwatorium wzdłuż wąskiej skalistej ścieżki ciągnącej się od stopy do szczytu 10 mil (16 km). A rok później jego marzenie się spełniło. Znany również zaczął pieszo konno, prowadząc karawany po zdradzieckim szlaku, gdzie w każdej chwili mogą spaść kamienie.

Do 1906 roku kierownictwo obserwatorium doszło do smutnego wniosku dla kowbojów – tylko muły nie mogły dostarczyć niezbędnego sprzętu. W szczególności nie chcieli ryzykować unikalnego 60-calowego lustra, dlatego postanowiono rozszerzyć ścieżkę, tak aby ciężarówki mogły nią podążać. Dzień i noc, na trzy zmiany, 120 robotników wysadziło się, rozpadło i wyrwało.Wkrótce przyzwoita droga była gotowa. Kowboje wpadły w depresję, ale wkrótce się zemściły.

W listopadzie 1906 r. Obserwatorium otrzymało niestandardową ciężarówkę ze stalowymi kołami elektrycznie sterowanymi. W trakcie licznych testów okazało się, że karawana mułów dostarcza ładunki ważące do dwóch ton szybciej i bardziej niezawodnie niż ciężarówki. Manpower obezwładniony elektrycznie niż kowboje, oczywiście, bardzo dumny.

Jesienią 1909 roku 18-letni Humason został w końcu ugruntowany w zespole kierowców mułów i był bardzo zadowolony z życia. Ale wtedy pojawiła się – jedyna i jedyna. I powstała na Górze Wilson. Helen Dowd była córką inżyniera odpowiedzialnego za całą elektryczną i mechaniczną część kompleksu złożonego z obserwatorium. Ojciec nie był przeciwny małżeństwu, ale słusznie uważał, że dni kierowców mułów są policzone, ale jak Milt, który nie ukończył szkoły, był w stanie utrzymać rodzinę, był niejasny. Potrzebowano czegoś bardziej niezawodnego.

Milt był rozsądnym człowiekiem i słuchał logicznych argumentów. Niechętnie zszedł z gór i, pożyczył pieniądze, w 1910 r. Wynajął ranczo, gdzie wraz z młodą żoną zaczęli uprawiać owoce cytrusowe, co przyniosło dobre dochody.W 1913 r. Mieli syna, a cztery lata później ukończono budowę 100-calowego teleskopu w Mount Wilson; oferty pracy, w tym robotnik. Milt nie mógł się oprzeć i podjął tę nie do pozazdroszczenia pozycję. Jego żona, także zakochana w górach, wsparła go.

Robotnik Humason nie trwał długo. Jego ciekawość, lekkość, otwarta natura, niezmienne pragnienie pomocy, naturalna przenikliwość sprawiły, że stał się on nieocenionym pomocnikiem astronomów. Stał się jednym z tzw. Nocnych asystentów. Ich obowiązki obejmowały pełne przygotowanie teleskopu do obserwacji, a także pomoc astronomom we wszystkim, w tym przygotowanie im herbaty i kanapek. Wiele zależało od nocnych asystentów – ich kompetencje, uważność i staranność w dużej mierze zapewniły sukces obserwacji. Dlatego astronomowie starali się utrzymywać z nimi jak najlepsze stosunki, pod każdym względem udowadniając swój szacunek i uznanie za ciężką pracę.

Były wyjątki. Na przykład, raz słynny astronom, dyrektor Obserwatorium Princeton Henry Norris Russell przybył do Mount Wilson.Między innymi jest znany z tego, że ustanowił związek pomiędzy absolutną wielkością, jasnością, klasą widmową i temperaturą powierzchniową gwiazdy (znaną jako diagram Hertzsprunga-Russella). Pomagał luminarzom nauki Humason. Zdecydował, że Russell z szacunkiem nie prosi o herbatę i nie odzyskał. Jak zawsze bezbłędnie przygotowywał teleskop, Milt poszedł zrobić herbatę z kanapką. Russell kazał mu zagotować kilka jaj, co Milt. Tylko herbata, którą uwarzył w wodzie, która gotowała jajka. Następnego ranka Russell był oburzony – jak to jest? W doskonałym obserwatorium woda pitna jest absolutnie okropna!

Milton uczył się bardzo szybko i pochłonął wiedzę, którą dostarczyli mu dyplomowani astronomowie niczym gąbka. Wkrótce opanował podstawowe umiejętności i mógł sam przeprowadzić proste obserwacje. Ponadto okazało się, że będąc niewidomym kolorystycznie doskonale odróżnił subtelne kontrasty czerni i bieli, co w tamtym czasie było wielką zaletą. Humason był wyraźnie wschodzącą gwiazdą, ale brak wykształcenia stanowił istotną przeszkodę w rozwoju kariery. Kierownictwo obserwatorium rozsądnie wierzyło, że lepiej zatrudnić młodego doktora, który wpadł do obserwatorium,co zająć miejsce byłego mulnika.

Wkrótce Milton opanował sztukę uzyskiwania widm i ich interpretacji. Zdjęcia były bardzo wysokiej jakości, nawet profesjonalni astronomowie z dużym doświadczeniem byli zdumieni osiągnięciami Humason. Coraz częściej zaczął powierzać najtrudniejszą pracę. A potem nadszedł ten dzień, kiedy kierownictwo zabrało go do stałego personelu obserwatorów. Wyglądało to niesłychanie – wśród astronomów nie było żadnego bez dyplomu, a Milton nawet nie miał świadectwa szkolnego. Jednak jako obserwator nie był równy. Ale nie został sprowadzony, pozostał tym samym prostym, otwartym facetem i bardzo niechętnie zgodził się umieścić jego nazwisko pod artykułami opublikowanymi w wyniku jego obserwacji. Pod koniec 1919 roku 100-calowy teleskop wreszcie zaczął działać, a Milt zaczął go opanowywać. W ciągu roku nabył niezbędne umiejętności, a następnie w obserwatorium pojawił się Edwin Hubble, który zdecydował się zająć klasyfikacją typów mgławic, w szczególności za pomocą obserwacji Humamona.

W 1925 r. Hubble stał się celebrytą – udowodnił, że mgławica Andromeda znajduje się poza naszą Galaktyką, tym samym kończąc debatę o tym, czy nasza Galaktyka reprezentuje cały Wszechświat,albo są inne "wszechświaty wysp" (jak je nazwał Immanuel Kant). Jeden artykuł Hubble ogromnie poszerzył przestrzeń kosmiczną.

Współpraca między Hubble'em i Humasonem rozpoczęła się, gdy Milt nadal był nocnym asystentem. Potem, po wielu latach wspólnej pracy, zostali nasyceni wzajemnym szacunkiem i stali się przyjaciółmi, a na początku wszystko nie wyglądało dobrze. Trudno było znaleźć więcej nietypowych postaci. Milt był prostym amerykańskim facetem, który żuł tytoń, duszę każdej firmy, żartownisia i miłośnika żartów. Hubble studiował w Oksfordzie przez trzy lata i był podręcznikowym angielskim arystokratą – powściągliwym, sztywnym dżentelmenem z niezmiennie elegancką rurką w zębach. Ubranie Milt było prostsze i wygodniejsze, podczas gdy Hubble nosił spodnie golfowe, kończące się tuż poniżej kolan mankietami, a wieczorami czasami nosił smoking. Milt gotował w domu najmocniejszy bimber, który pił z przyjemnością i leczył innych. Hubble preferował dobre wina i dobrą whisky. Milt próbował pozostać w cieniu, a Hubble w każdy możliwy sposób przejawił się. Domaganie się nazywania go "majorem" było szczególnie irytujące, ponieważ nawet jeśli był na wojnie, nigdy nie brał udziału w działaniach wojennych.

W 1927 roku Hubble dowiedział się o artykule belgijskiego Georgesa Lemetry, który (nie wiedząc, że rosyjski matematyk Alexander Friedman zrobił to przed nim) znalazł jedno z rozwiązań ogólnej teorii względności [1]. Z tego wynika, że ​​Wszechświat się rozszerza, to znaczy im dalej od nas jest mgławica, tym szybciej się oddala. Hubble postanowił przetestować hipotezę Lemaitre na podstawie jego danych i wyników obserwacji Vesto Slipher. Wydaje się, że hipoteza była uzasadniona, ale pożądane byłoby pozyskanie danych dla dalszych mgławic. A potem Hubble musiał uciec się do pomocy Humasona, do swojej niesamowitej sztuki obserwatora i spektroskopisty.

Milton nie odmówił pomocy w określeniu wielkości przesunięcia ku czerwieni odległej mgławicy NGC 7619. Pierwsza próba trwała 33 godziny i zakończyła się niepowodzeniem. Drugą próbę trwało 45 godzin i zakończyło się sukcesem. Szybkość usuwania mgławicy spadła całkiem dobrze na linii Hubble'a. Humason napisał jednostronicową notatkę na ten temat, a Hubble opublikował artykuł, który po raz pierwszy poinformował świat o epokowej obserwacji ekspansji mgławic z prędkością wprost proporcjonalną do odległości do nich [2].(Hubble uparcie nazywał odległe galaktyki "mgławicą pozagalaktyczną" do końca dni i wymagał tego samego od innych).

Milton później przyznał, że po tych maratonach koszmary zaczęły go ścigać. Śniło mu się, że drzwi kopuły obserwatorium miały zatrzasnąć się na jego szyi. Był na skraju wyczerpania moralnego i fizycznego, a Hubble zażądał widma odległych galaktyk. Humason odmówił obserwacji, dopóki nie zainstalują bardziej zaawansowanego aparatu. W jego sposób wymijający, jakoś porzucił, że "uzyskanie spektrum NGC 7619 nie był najbardziej przyjemny z sesji."

W 1930 roku powstał taki aparat. Pozwoliło to uzyskać zdjęcia o wymiarach zaledwie 2,5 × 1,6 cm, ale ekspozycja trwała tylko 12 godzin. Dało to możliwość określenia prędkości jeszcze bardziej odległych galaktyk. W następnym roku Humason uzyskał widma kolejnych 46 galaktyk w siedmiu klastrach. Linia prosta Hubble'a jest wypełniona coraz więcej punktów.

W styczniu 1931 r. Obserwatorium Mount Wilson otrzymało wizytę u samego Alberta Einsteina. Milton Humason został również przedstawiony wielkiemu człowiekowi. Na grupowym zdjęciu z Einsteinem stoi po prawej stronie Edwina Hubble'a – jak zwykle w swoim cieniu (na zdjęciu jest po lewej).

Milton Humason, Edwin Hubble, Charles Edward St. John, Albert Abraham Michelson, Albert Einstein, William Wallace Campbell i Walter Sidney Adams, dyrektor obserwatorium Mount-Wilson. Za plecami można zobaczyć portret założyciela obserwatorium George'a Hale'a. 1931

W połowie lat 30. XX wieku Obserwatorium Mount Wilson było znane na całym świecie. Stało się miejscem pielgrzymek nie tylko dla astronomów, ale także dla dziennikarzy. Oblicze obserwatorium było fotogeniczne, arystokratyczne Edwin Hubble i jej dusza Milton Humason.

Hubble doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co zawdzięcza Miltonowi. W 1932 roku powiedział w wywiadzie dla "The New York Times": "Czy potrafisz sobie wyobrazić, ile cierpliwości, umiejętności i wiedzy musisz zainwestować, aby uzyskać jedno małe zdjęcie? Humason musiał nie tylko nieustannie skierować teleskop do pożądanego punktu, ale i skupić się na sprawdzaniu spektrum, musiał bardzo precyzyjnie regulować temperaturę spektrografu, a nie przez kilka godzin, ale przez całą noc, w całkowitej ciemności nie odrywał wzroku od bardzo słabego źródła światła nie większego niż od szpilki i kontrolującego skomplikowaną maszynę noc po nocy na chwilę stracił z oczu maleńkim ledwo widocznego obiektu. Jeśli mówimy o romansie wszechświata, następnie doprowadzono ją do Ziemi Humason”.

Po wojnie zbudowano 200-calowy teleskop w pobliżu Mount Palomar. Milton wyróżnił się tam, współpracując z największymi astronomami tamtych czasów – Walter Baade, Fritz Zwicky, Allan Sandig (który stał się głównym obserwatorem Mount Wilson po śmierci Hubble'a w 1953 r.) I inni. W 1950 r. Humason niespodziewanie został honorowym doktorem nauk ścisłych na Uniwersytecie w Lund w Szwecji. Został on zaaranżowany przez słynnego astronoma Knuta Lundmarka. Milton nie dostał dyplomu honorowego [3].

1. Wszechświat Lemaître G., croissant Constant de Rayon, odbiór komplementów de la vitesse radiale des nébuleuses extra-galactiques // Annales de la Societé Scientifque de Bruxelles, A47, str. 49-59 (1927). Rosyjskie tłumaczenie w kolekcji "Jak zaczęła się kosmologia", Artykuł 8, SIC "Regular and Chaotic Dynamics", Moskwa – Iżewsk, 2014.
2. Hubble E. Związek między mgławicami extra-galaktycznymi // Proc. N.A.S., vol. 15, str. 168-173 (1929). Rosyjskie tłumaczenie w kolekcji "Jak zaczęła się kosmologia", Artykuł 10, SIC "Regular and Chaotic Dynamics", Moskwa – Iżewsk, 2014.
3. Voller Ronald L. The Muleskinner and the Stars, Springer, 2016.


Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: