Czynnik wywołujący szkarlatynę • Mila Fakhurdinova • Obraz naukowy dnia na temat "żywiołów" • Mikrobiologia, medycyna

Patogen szkarlatyny

To najsłynniejsze zdjęcie patogena szkarlatyny. Streptococcus pyogenesZostał wykonany w 1979 roku za pomocą mikroskopu świetlnego z powiększeniem 900 razy. Obraz okazał się bardzo artystyczny i niezwykły – zgrabne łańcuchy drobnoustrojów wydają się składane w litery. Oczywiście, zwykle obraz w okularze mikroskopu nie jest tak piękny. Aby wyraźnie zobaczyć bakterię, próbkę ludzkiej krwi z nosogardła wybarwiono za pomocą metody Pappenheima. Ta metoda polega na pierwszym zastosowaniu farby May-Grunwald, która zabarwia komórki krwi (szare-zielone skrzepy na zdjęciu to cytoplazma limfocytów), następnie zostaje zmyta i dodaje się roztwór farby Romanovskii-Giems – plami bakterię w kolorze fioletowo-czerwonym kolor Metoda Pappenheim pojawiła się na początku ubiegłego wieku, a próbka ta została sfotografowana prawie 40 lat temu przy niezbyt dobrym oświetleniu – najwyraźniej może to wyjaśnić żółtawy odcień obrazu i pomarańczowe bakterie zamiast fioletowo-czerwonych. Niemniej jednak ta metoda jest nadal wykorzystywana do barwienia paciorkowców – głównie do tworzenia materiałów demonstracyjnych i do nauczania uczniów, ponieważ choroby wywołane przez tego rodzaju bakterie,zdiagnozowany nie przez mikroskop, ale przez obraz kliniczny.

Jest to nowoczesna fotografia zawierająca rozmaz Streptococcus pyogenes, gdy barwi się metodą Pappenheima. Zdjęcie z sciencesource.com

Bakterie Streptococcus pyogenes należą do opcjonalnych anaerobowych bakterii beta-hemolitycznych – to znaczy, że są w stanie istnieć zarówno w obecności tlenu, jak i pod jego nieobecność, a także w procesie ich życiowej aktywności całkowicie niszczą otaczające krwinki czerwone, uwalniając hemoglobinę. Rozmiar komórek patogenów szkarlatyny ma mniej niż 2 mikrony średnicy i są one umieszczone w nieruchomych łańcuchach kolonijnych z powodu podziału w jednym kierunku – jest to główna różnica między paciorkowcami z ich najbliższych "głupkowatych" gronkowców, które dzielą się losowo i dlatego wyglądają jak grona winogron. Łańcuchy Streptococcus pyogenes może być dość długi – do 0,5 mm długości! Istnieje ponad 60 szczepów tych bakterii.

Streptococci powodują wiele chorób, głównie zlokalizowanych w jamie ustnej i nosie – na przykład zapalenie oskrzeli, ból gardła, zapalenie migdałków, różyczki … Ale przede wszystkim bakterie tego rodzaju znane są jako patogeny szkarlatyny.Najprawdopodobniej miałeś do czynienia z tą chorobą we wczesnym dzieciństwie, a może nigdy jej nie spotkałeś. Ale sto lat temu, na początku XX wieku, szkarlatyna była główną przyczyną śmiertelności niemowląt. W 1553 r. Włoskie Igrasy wyodrębniły tę infekcję jako osobną chorobę (nazwał ją "rossalia"). Znany nam "szkarlatyna" (Febris scarlatina – "purpurowa gorączka") choroba stała się w XVII wieku – po tym, jak został szczegółowo opisany przez angielskiego lekarza Thomasa Sydenhama. I to w Anglii były najbardziej intensywne epidemie szkarlatyny w dziewiętnastym wieku.

Wchodzenie do ciała Streptococcus pyogenes jest osadzony na komórkach limfoidalnych (patrz limfatyczny pierścień gardłowy) za pomocą kwasu lipotychoidowego z jego powłoki, a specjalne białka M (patrz białko M) wiążą fibrynogen we krwi, tworząc przeszkodę w aktywacji dopełniacza, białkowego protektora, który aktywuje się, gdy uderza patogen i powoduje odpowiedź immunologiczną. To znaczy, dzięki białku M, obecność paciorkowca w ciele pozostaje niezauważona, a bakteria może bezpiecznie funkcjonować bez napotykania oporu układu odpornościowego. Po ostatecznym okopceniu, paciorkowiec zaczyna syntetyzować erytrologiczną egzotynę Dicka (patrzToksyna erytrytyczna) – jest to kliniczny obraz szkarlatyny: zwiększa przepuszczalność błon komórkowych, tłumi stan funkcjonalny układu siateczkowo-śródbłonkowego i rozszerza naczynia włosowate skóry. Z rozszerzonych naczyń włosowatych krew dostaje się do pobliskich tkanek i pojawiają się małe krwawe punkciki (wybroczyny) – tak pojawia się punktowa wysypka. Pozostawione bez jedzenia komórki naskórka zaczynają obumierać – pojawia się łuszczenie się skóry, a także szkarłatny język typowy dla szkarlatyny.

Streptococcus pyogenes w skaningowym mikroskopie elektronowym. Zdjęcie z sciencesource.com

U dorosłych szkarlatyna występuje tylko przy silnie osłabionej odporności, częściej się ją powtarza i postępuje stosunkowo łatwo. Przed pojawieniem się antybiotyków prognozy dotyczące przebiegu zakażenia u dzieci były rozczarowujące – bardzo prawdopodobne, że umrą z powodu powikłań, takich jak ostra gorączka reumatyczna, choroba nerek i serca oraz zakażenia krwi (posocznica paciorkowcowa). W każdym przypadku, pacjent musi być natychmiast izolowany, ponieważ Streptococcus pyogenes przez powietrzne kropelki. Co ciekawe, nosicielem patogenu może być osoba bez objawów choroby.

Po odkryciu penicyliny choroba została pokonana, a rodzice odetchnęli z ulgą. Ostatnio jednak szkarlatyna ponownie przyciągnęła uwagę lekarzy. W latach 2013-2017 częstość występowania szkarlatyny w Anglii i Walii (ponownie w Anglii i Walii!) Potroiła się i stała się najwyższa w ciągu ostatnich 50 lat (w 2016 r. Zarejestrowano największą liczbę pacjentów od 1967 r. – ponad 19 tys. Przypadków w ciągu roku). Wzrosła również liczba przypadków w niektórych częściach Azji – w Chinach, Wietnamie, Hongkongu i Korei Południowej. Nie jest jasne, co dokładnie spowodowało nieoczekiwany powrót pokonanej gorączki – jak dotąd jego patogeny na szczęście nie wykazują oznak oporności na antybiotyki. Ale naukowcy wciąż patrzą na rosnącą falę chorób.

Zdjęcie z phil.cdc.gov.

Mila Fakhurdinova


Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: