Mezozoiczne "Motyle" • Alexander Khramov • Obraz naukowy dnia na temat "żywiołów" • Paleontologia

Mezozoiczne motyle

Starożytny owad, który widzisz przed sobą, wcale nie jest motylkowym nadrukiem, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. To jej wymarły bliźniak, przedstawiciel zupełnie innej jednostki, która nazywa się Neuroptera (Retina-winged). Dziś na retinoptera składają się na przykład oczy o złotych oczach (na wiosnę, prawie każdy obywatel znajduje je na parapecie) i mrówki. A w mezozoiku oddział ten był reprezentowany przez osobliwe, podobne do motyla formy, które są zjednoczone w rodzinie Kalligrammatidae. Skrzydlate piękno na zdjęciu należy do liczby kaligramów. W tym pseudobatchu można się zorientować, jak daleko może dojść do zbieżnego podobieństwa między dwiema różnymi grupami istot żywych.

Prawdziwe lepidoptera, czyli motyle, w mezozoiku były małe i niepozorne, jak współczesny pieprzyk. Pierwsze dobowe motyle, sądząc po znaleziskach skamieniałości, pojawiają się tylko w eocenie, około 50 milionów lat temu. W czasach dinozaurów kaligramidy odgrywały rolę w ekosystemach. Najstarsze znaleziska tej rodziny należą do wczesnej jury (wiek – około 180 ma), najmłodsi są znani z kredowego burmańskiego bursztynu (około 100 ma).Tak więc ewolucyjna historia kaligramów trwała co najmniej 80 milionów lat – bardzo imponujący okres.

Pierwsze kalicioraty znaleziono na początku XX wieku w górnej jurajskiej miejscowości Solenhofen (Solnhofen), skąd pochodzi słynny archeopteryks. Ale te wczesne znaleziska ograniczały się do pojedynczych skrzydeł, odciętych od ciała. Pierwszy caligramatyd (ten pokazany na górnym zdjęciu) został odkryty przez krajowych paleoentomologów w latach 60. XX wieku w osadach górnej jury na południu Kazachstanu. Ona ma imię Meioneurites spectabilis a teraz zdobi ekspozycję Muzeum Paleontologicznego w Moskwie. Długość przedniego skrzydła wynosi około 60 mm.

Po lewej – Amerykański motyl Nymphalidaus Caligo sp., po prawej – calligrammatis Oregramma illecebrosa od dolnokredowej formacji Yisyan, Chiny (długość skrzydła przedniego – 75 mm). Na końcu brzucha Calligrammatida widoczne jest długie, podobne do szabli miejsce na jaja. Zdjęcia z sciencemag.org

W latach 2000. zaczęły się pojawiać całe kaligramidy w jurajskich i kredowych lokalizacjach Chin. Stało się jasne, że przynajmniej niektórzy z nich byli wyposażeni w trąbę o długości jednego centymetra. Wówczas, gdy istniały kalcyntatydy, jeszcze nie istniały tsvetkovs.Oznacza to, że używają ich trąba pić słodkich wydzielin strobili (szyszki), nagonasienne, takich jak wygasłego bennetittovyh. W tym samym czasie, teoretycznie, calligrammatids mogą uczestniczyć w zapylaniu, podobnie jak współczesne motyle.

Ten kalifatatida z środkowej jury Chin nie został w pełni zachowany, ale ma bardzo dobrze widoczne długie ssące kły. Obraz artykule P. Yang i wsp., 2014 mezozoiczne Złotooki z Chin zapewniają filogenicznej wgląd w ewolucję Kalligrammatidae (Neuroptera)

Podobieństwa w stylu życia pociąga za sobą fizyczne podobieństwo – kalligrammatidy przypominają motyle, nie tylko w postaci przednich i tylnych skrzydeł, ale również w zależności od ich zabarwienia. Przypomnij sobie plamy oczu na skrzydłach pawia i wielu innych motyli. Wiele kaligramatydów miało podobne punkty oczne. Ledwie to podobieństwo jest czysto przypadkowe. Najprawdopodobniej zarówno w przypadku kaligramatydów, jak i motyli, miejsca oczne mają takie samo znaczenie adaptacyjne, co polega na odstraszaniu drapieżników.

Calligrammatide w locie. Rekonstrukcja © Biddy Jarzembowski

Jest udowodnione eksperymentalnie, że ptaki złapać motyle z „oczu” na skrzydłach są mniej skłonni – może oni nienawidzą zobaczyć przed podobieństwo czyjegoś pyska. W okresie jurajskim, kiedy kaligramaty już kwitły, nie było jeszcze ptaków.Główne niebezpieczeństwo pochodziło od owadożernych pterozaurów, takich jak krótkoogonowe manewrowate Anurognathidae z szeroką paszczą, idealnie nadające się do łowienia dużych owadów. Więc plamy i oczy pomogły kaligrafować ludzi, aby nie dostać się do tych pterozaurów na lunch – co jest typowe, obie znajdują się w tych samych warstwach.

Pterozaur anurognatus z górnej jurajskiej miejscowości Zolenhofen (Niemcy), ścigający kaligramid. Rekonstrukcja © D. Bogdanov ze strony ru.wikipedia.org

Największe kaligramaty, których fragmenty skrzydeł stwierdzono we wczesnej kredzie Brazylii, osiągnęły rozpiętość skrzydeł 32-33 cm, czyli owady miały rozmiar talerza obiadowego. Dla porównania, maksymalna rozpiętość skrzydeł Ornithoptera alexandrae, jeden z największych żywych motyli dziennych, wynosi około 28 cm Wśród ciekawych cech kaligramatydów warto również wspomnieć o długich jajowcach samic – z ich pomocą mogły one składać jaja pod ziemią lub pod korą, aby zapewnić im bezpieczeństwo. Ale motyle nie mają takiej jajeczkowania.

PowyżejMakarkinia adamsi z dolnej kredy Brazylii, największego znanego kaligramidu. Pod nią – największy współczesny motyl Ornithoptera alexandrae. Dla porównania średniej wielkości gołąb jest podawany w tej samej skali. Zdjęcie © Alexander Khramov

Calligrammatids zniknęły w środku kredy, kiedy kwitnące rośliny zaczęły kwitnąć. W tym samym czasie wymierają długoogonowe skorpiony (patrz Coevolution owadów i roślin zaczęło się na długo przed pojawieniem się kwiatów, Elements, 11.11.2009) i kilka nektarników (na przykład rodzina Zhangsolvidae, zobacz zdjęcie z dnia Mezozoi Long-trunk fly). Być może wszystkie te owady były zbyt połączone z nagonasieniami i po prostu nie mogły przejść do nowej bazy żywnościowej. Tak czy inaczej, kaligramatydy są słusznie uważane za najbardziej imponujące starożytne owady – szkoda, że ​​opinia publiczna jest praktycznie im nieznana, a motyle mezozoiczne mogą stanowić doskonały obiekt kultury masowej nie gorszy niż dinozaury czy anomalo-karos.

Zdjęcie: Sergey Bagirov.

Alexander Khramov


Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: