Jaszczurki typu robak • Eduard Galoyan • Obraz naukowy dnia na temat "Elementów" • Herpetologia

Jaszczurki podobne do robaków

Zanim nie jesteś robakiem lub wężem, ale jaszczurką Dibamus smithi z rodziny jaszczurek typu robak (Dibamidae). Ta rodzina jest powszechna w tropikalnych regionach Nowego i Starego Świata i obejmuje około 20 gatunków z rodzaju Dibamusżyjący w Azji Południowo-Wschodniej i rodzaju monotypicznego Anelytropsis (w tym jeden gatunek), znalezione na małym obszarze w północno-wschodnim Meksyku. Wszystkie te jaszczury mają wyjątkowo nieokreślony wygląd i przypominają dżdżownicę: charakteryzują się niewielkimi rozmiarami, brakiem nóg, ukryte pod skórą oczu.

Ogólny wygląd Dibamus bourreti. Widać, że kolor ciała jest nierówny i symuluje pas dżdżownicy. Zdjęcie: Eduard Galoyan, Vietnam, Cat Ba Island, 2011

Zoolodzy od dawna kłócą się o pokrewieństwo tej grupy jaszczurek. Wcześniej sądzono, że jaszczurki przypominające robaki są po prostu jaszczurami bez jaszczurki, jak żółto-ogoniasty robak czy piindra. Jednak rozwój molekularnych metod taksonomii umożliwił stwierdzenie, że w rzeczywistości są one dalekie od innych powiązanych grup i, wraz z inną grupą siostrzaną, gekony, znajdują się u podstawy drzewa filogenetycznego wszystkich łuskowatych gadów.

Drzewo filogenetyczne opisujące pokrewieństwo gadów.Można zauważyć, że jaszczurki i gekony przypominające robaki są oddzielone od reszty łuszczących się gadów (Lacertoidea) i oddzielone od wspólnego tułowia nawet przed pojawieniem się węży. Zdjęcie z artykułu T. W. Reedera i wsp., 2015. Zintegrowana analiza

Występowanie nowoczesnych grup jaszczurek przypominających robaki przypada na późną kredzie (około 90-80 milionów lat temu). Podział gatunków występujących w Mezoameryka i Azji Południowo-Wschodniej na dwa rodzaje wydaje się logiczny. Najprawdopodobniej to azjatyckie gatunki dały początek Ameryce, kiedy przekroczyły ocean, chociaż jakże dokładnie to się stało, wciąż nie jest znane.

Rozkład i czas rozbieżności różnych typów jaszczurek typu robak. Ma – miliony lat temu. Czarny mapa pokazuje obszar Anelytropsis papillosus (Meksyk) i grupy gatunków kontynentalnych z rodzaju Dibamusmieszka w Chinach, Wietnamie i Tajlandii; szary – Siedlisko z grupy gatunków wyspiarskich (Indonezja i Tajlandia). Figura na podstawie artykułu T.M. Townsenda i wsp., 2011. Rozprzestrzenianie międzykontynentalne za pomocą mikroendemicznego grzebiącego gada (Dibamidae)

Jednak ostatnie badania przyniosły nowe niespodzianki: okazało się, że w Azji pojawiły się co najmniej dwie duże grupy gatunków o niezwykle starożytnym pochodzeniu i różniące się jeszcze wcześniej niż amerykańskie dibamidy. W tym samym czasie nie mieli żadnych znaków morfologicznych, które pozwalałyby systemistom dzielić te grupy wcześniej.

Po lewej – przód ciała Dibamus deharvengi. Widać, że małe oczy są ukryte pod skórą. Zdjęcie: Eduard Galoyan, Wietnam, Binh Chau-Phuoc Buu Reserve, 2011. Po prawej – męskie niższe ciało D. smithi. Obok odbytu u mężczyzn znajdują się zaczepy kończyn tylnych, przypominające dwa małe łopatki. Zdjęcie: Eduard Galoyan, Wietnam, Park Narodowy Chu Yang Sin, 2013

Odkrycie jaszczurek typu robak jest rzadkie, a wiele gatunków opisanych jest tylko w jednym egzemplarzu, dlatego prawie nic nie wiemy o cechach biologii tych zwierząt. Wszyscy prowadzą podziemny tryb życia, chociaż w nocy czasami wychodzą na powierzchnię. Z reguły można je znaleźć pod kamieniami i kłódkami, z których niezliczone liczby muszą zostać odwrócone, dlatego każde znalezisko jest radością dla biologa. Nie wiadomo dokładnie, co te jaszczurki jedzą: termity lub dżdżownice, mrówki czy collembolosy. Ponadto nie badano rozmnażania, codziennej i rocznej aktywności oraz innych aspektów biologii jaszczurek typu robak.

Gatunki partenogenetyczne składające się wyłącznie z samic nie są znane wśród dibamusów, co jest nieco dziwne dla takich skryty mieszkańców warstwy gleby, ponieważ wśród, na przykład, kopce z martwą stopą (Typhlopidae), podobne do jaszczurek robakowatych w stylu życia i wielkości ciała, ta opcja hodowlana jest powszechna.Chociaż samce i samice różnią się dość dobrze ze względu na obecność prącia kończyn tylnych u samców, jak u prymitywnych węży (pytonów i boa), nie wiemy nic o mechanizmach determinujących płeć i strukturę chromosomów. Tymczasem jest to ważne pytanie, ponieważ może ono rzucić światło na to, jak ustalono płeć przodków wszystkich łuskowatych gadów: chromosom lub temperaturę, a także na temat tego, jaki seks był heterogametyczny: mężczyźni lub kobiety. Wciąż nie ma kompletnego odszyfrowanego genomu tych zwierząt, jego obecność jest również ważna dla zrozumienia ewolucji podstawowych grup łuskowatych gadów. Oto, ile niesamowitych zagadek odkrywają przyszli badacze, te skromne gady przechowują.

Zdjęcie: Eduard Galoyan, Wietnam, Park Narodowy Chu Yang Sin, 2013.

Zobacz także:
Jaszczurka, podobna do węża, "Elements", 24.08.2016.

Edward Galoyan


Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: