Biały goryl • Aleksander Nieczajew • Naukowy obraz dnia na temat "Żywiołów" • Biologia

Biały goryl

Na zdjęciu słynny biały goryl z barcelońskiego zoo o imieniu Snowball (w języku hiszpańskim Copito de Nieve). Ta niesamowita istota jest jedyną w historii zoologii gorylem albinos (samcem) należącym do zachodnich goryli nizinnych (Goryl goryl goryl).

Muszę powiedzieć, że częściowy lub całkowity albinizm w naturze nie jest tak niesamowitą rzeczą. Pozbawiony pigment u większości ssaków rodzi się u jednego na 10 000, a u waleni nawet częściej. Na przykład wieloryb zabójcy albinosa występuje w przybliżeniu jeden na 1000 (patrz "Biały orka", "Elementy", 09.12.2016). Ale chociaż w ogrodach zoologicznych z takimi młodymi piskami pędzą jak z paczki (wystarczy przypomnieć białe tygrysy bengalskie w moskiewskim zoo), nie trzeba się cieszyć z natury "śnieżnobiałej".

Albinosy występują w różnych grupach kręgowców, w tym ludzi. Na zdjęciu od lewej do prawej: zebra, ptak kiwi i wieloryb humpback. W Internecie można znaleźć wiele zbiorów zdjęć różnych zwierząt albinosów (na przykład tutaj i tutaj). Zdjęcia z boredpanda.com

Niezwykle trudno jest spotkać się z albinosem, nie tylko z powodu suchych i bezwzględnych statystyk. Wyobraź sobie, że w świecie, w którym dużo zależy od tego, jak dobrze jesteś w przebraniu i jak ostrożnie jesteś w polowaniu, masz ciężar bycia czystą bielą.Możesz być widziana w nocy, wyróżniasz się z plecaka, jako myśliwy w zasadzce jesteś absolutnie nie do utrzymania. Listę można kontynuować w nieskończoność. I nawet jeśli masz szczęście i zajmujesz niszę, w której wszystkie te niedogodności są w jakiś sposób zniwelowane, istnieje wiele problemów fizjologicznych związanych z albinizmem.

Kompletna albinizm implikuje brak pigmentu, który nie może nie wpływać, na przykład, w oczy. Nie jest przypadkiem, że albinosy mają czerwonawy wygląd: ich siatkówka pozbawiona jest melaniny (chociaż później okazało się, że pigment ten był częściowo obecny w Snowball w siatkówce), który również chroni oczy. Dlatego od pierwszych dni w zoo konieczne było monitorowanie reżimu świetlnego: zbyt jasne oświetlenie mogło po prostu oślepić biedaka.

Snowball – jedyny znany goryl albinosa z regionu zachodniego nizinnego. Zdjęcie z ru.pinterest.com

Brak melaniny również nie przynosi korzyści skórze: staje się ona niezabezpieczona przed szczególnie niebezpieczną ultrafioletową częścią widma światła. Pomimo całej opieki weterynarzy i innych pracowników zoo, w 2001 roku, w wieku około 37 lat, Snowball zachorował na raka skóry, a dwa lata później zdecydowano się na eutanazję.

Genetyczne podstawy uniwersalnego albinizmu dla zwierząt od dawna pozostają intrygującą zagadką. Śnieżka wykazała wszelkie oznaki typowej cuchobójczej albinii: białe włosy (wełna), różowa skóra, niebieskie oczy i charakterystyczne wady wzroku. Jednakże nie wykryto żadnych podstawień nukleotydów w regionie kodującym genu tyrozynazy (TYR), w których mutacje powodują większość typów albinizmu typowych dla ludzi, nawet pomimo całkowitego braku aktywności tyrozynazy.

Badania dotyczące sekwencjonowania genomu Snowball, przeprowadzone dziesięć lat po jego śmierci, rzucają światło na tę zagadkę. Spośród wszystkich niesynonimowych substytucji znaleziono 20 w genach związanych z albinizmem ocznym, w tym jeden w eksonie genu SLC45A2 (znanego również jako MATP – białko transportera związane z błoną), co prowadzi do albinizmu typu 4 albinicznego występującego w Japonii i niezwykle rzadkie w pozostałej części świata. Ponadto, najprawdopodobniej niefortunne allele zostały otrzymane przez Śnieg w wyniku chowu wsobnego, oraz w parze "bratanicy" – wujek (ciotka) ", co wykazano za pomocą obliczeń komputerowych.

Dość smutnych.Wróćmy do historii Snowball, której słynna część rozpoczęła się w Barcelonie w 1966 roku. Po tym, jak zoo kupiło małego albinosa od myśliwego, który znalazł go w Gwinei Hiszpańskiej, Snowball stał się centrum uwagi, a gdy tylko został pokazany gościom, był także gwiazdą światową.

Liczba reporterów, którzy chcą uchwycić tak niezwykłą kreację, po prostu przewraca się. Cóż, a na co Snowball nigdy nie potrzebował

Ponieważ z natury goryle są zwierzętami społecznymi, daleko od domu, potrzeba rodziny stała się jedną z głównych. I znalazł rodzinę w osobie weterynarza Romana Luery i jego żony Marii. Stając się praktycznie matką Snowball, spędziła z nim dużo czasu i często przyłapała się na tym, że nie postrzega go jako małego goryla. W jej umyśle było to zwyczajne dziecko, z którym rozmawiała w taki sam sposób, jak z każdym innym. Dzieciak bawił się w chowanego i płakał, gdy "matka" na przyjęciu powiedziała, że ​​go nie kocha. Maria nauczyła go różnych potraw, a nawet przyznała, że ​​zepsuła Snow Coca-Coli.

Snowball z małżonkami Luer. Zdjęcia z gettyimages.com

Przez prawie 40 lat w zoo w Barcelonie Snowball stał się uniwersalnym i światowym ulubieńcem.Wspomnienie o nim wciąż żyje. Często stał się bohaterem dzieł literackich i kinematograficznych, w tym główną postacią powieści katalońskiego pisarza Toni Sala (Toni Sala) "Wspomnienia śnieżynki". Na cześć białego goryla, asteroida Kopito jest nawet nazywana.

Alexandra Nechaeva


Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: